Heel veel mensen kunnen aangeven dat er een keerpunt in hun leven plaatsvond, en wanneer. En wat die omslag heeft betekend.
Op het moment dat je zo’n ommezwaai maakt, desnoods gedwongen, merk je niet dat je een wending doormaakt.
De ommekeer is vaak onomkeerbaar, je kunt niet opeens zeggen dat je die eerste zoen niet hebt gehad, of dat je eerste sigaret niet is gerookt, of dat je met die one-night-stand niet naar bed bent geweest.
Ik ben zelf iemand van keerpunten, maar dan gestructureerd, toen ik een tijdje in Frankrijk woonde/werkte dronk ik geen wijn vóór 12.00u en rookte ik geen sigaretten (Gauloises) vóór 15.00 . Soms is ook een datum erg handig, en soms is het ook een positief voornemen: vanaf mijn 30-ste elke week één handgeschreven brief naar iemand schrijven.
Dit bord zou af en toe op je weg moeten komen. Het herinnert je aan alle momenten, aan elk moment nu, zojuist en straks, waarop je een besluit neemt om iets te doen en om iets niet te doen. De gevolgen? Veel later kom je er pas achter, en dat hoort ook zou. De argumenten? De streek die helaas een negatieve connotatie heeft tegenwoordig: de onderbuik. Dáár zit een aanvoelen, een intuitief weten. Als je blieft, mag je die lichaamspositie ook hoger plaatsen, ergens bij je hartstreek. Mij om het even, vanaf vandaag.






